Leidse Lakenkooplieden op weg naar de markt van Groningen streken neer in Vries. Want het laatste stuk door moerassen van de Drentsche Aa was lang en gevaarlijk. En eenmaal in Groningen moesten goudguldens aan tol en overslag worden betaald. Nee, ze zochten onderdak aan de rand van het drassige land. Op de uitlopers van de Hondsrug.

In een herberg met uitspanning en eigen brouwerij, die na verloop van tijd de toepasselijke naam het Wapen van Leiden kreeg. Daar werd het moede hoofd ten ruste gelegd. Daar werd de hongerige maag gestild. Daar werd de dorstige keel gesmeerd. Daar werd de zware lading opgetast. En daar werd de rijke oogst van de lakenhandel in verzekerde bewaring gesteld. Of gewoon opgedronken ...